Η Αγία Γραφή αποτελεί την αφήγηση μιας πολύ μεγάλης ιστορίας, της σχέσης τού Θεού-Δημιουργού και Σωτήρα με τον άνθρωπο. Αυτή η μία ιστορία αποτελεί την σπονδυλική στήλη του θέματος αυτού. Πάνω σ’ αυτήν είναι προσαρτημένες ένα σωρό άλλες μικρότερες ιστορίες που εκφράζουν την ιστορική και θεολογική εξέλιξη του θέματος.
Η ορισμένη βουλή του Θεού
Βρισκόμαστε στην ημέρα τής Πεντηκοστής και ο απόστολος Πέτρος εξηγεί στο πλήθος τών Ιουδαίων λατρευτών το εξαιρετικό φαινόμενο τής έλευσης τού Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία τού Χριστού. Σε ένα σημείο τής ομιλίας του, τους λέει:
Πράξεις 2:22-24: 22 Άντρες Ισραηλίτες, ακούστε τα λόγια αυτά: Τον Ιησού τον Ναζωραίο, άντρα που είχε αποδειχτεί σταλμένος από τον Θεό σ’ εσάς με δυνάμεις και με τέρατα και με σημεία, που έκανε μέσω αυτού ο Θεός στο μέσο σας καθώς οι ίδιοι ξέρετε, 23 τούτον, ο οποίος σύμφωνα με την ορισμένη βουλή και πρόγνωση του Θεού σάς παραδόθηκε, και με χέρια άνομα καρφώσατε και σκοτώσατε, 24 αυτόν ο Θεός ανάστησε, αφού του έλυσε τις ωδίνες τού θανάτου, καθότι δεν ήταν δυνατό αυτός να κρατείται από αυτόν. (μεταγλώττιση Σπ. Καραλή)
Όλα τα παθήματα που υπέστη ο Χριστός από τους Ρωμαίους στρατιώτες προέρχονταν από τις κατηγορίες των αρχιερέων, των γραμματέων, των Φαρισαίων και των πρεσβυτέρων τού λαού Ισραήλ. Ο Μεσσίας τού Ισραήλ, σύμφωνα με το Ησαΐας 11:2, θα ήταν εκείνος ο άνθρωπος, όπου «το πνεύμα τού Κυρίου θα αναπαυόταν επάνω του, πνεύμα σοφίας και σύνεσης, πνεύμα βουλής και δύναμης, πνεύμα γνώσης και φόβου τού Κυρίου».
Αλλά οι Ιουδαίοι σκέπτονταν πως αυτός ο Ιησούς ο Ναζωραίος, που μερικοί Τον πιστεύουν ως Μεσσία, καταδικάστηκε σε θάνατο και σταυρώθηκε. Συνεπώς ισχύουν τα λόγια που είπε ο Θεός στο Δευτερονόμιο 21:22-23:
22 Και αν κάποιος έπραξε αμάρτημα άξιο θανάτου, και καταδικαστεί σε θάνατο, και τον κρεμάσεις σε ξύλο, 23 το σώμα του δεν θα μένει όλη τη νύχτα επάνω στο ξύλο, αλλά θα τον θάψεις οπωσδήποτε την ίδια ημέρα· επειδή ο κρεμασμένος είναι καταραμένος από τον Θεό.
Πώς γίνεται λοιπόν, σκέπτονταν οι Ιουδαίοι, ένας καταραμένος από τον Θεό να είναι ταυτόχρονα ο τόσο πολύ ευλογημένος Μεσσίας, που ο Θεός Τον έχρισε για να λυτρώσει τον Ισραήλ; Μια τέτοια ιδέα αποτελούσε σκάνδαλο. Και για τους εθνικούς συνιστούσε ανοησία. Ο σταυρικός θάνατος ήταν ο πλέον εξευτελιστικός και οδυνηρός. Η ευγενής ρωμαϊκή κοινωνία δεν πρόφερε την λέξη «σταυρός» (crux στην λατινική) σε μια συζήτηση γιατί θεωρείτο αισχρολογία. Ο Matthew Henry σχολιάζει:
Το να ζούμε μέσω κάποιου που πέθανε, το να γινόμαστε ευλογημένοι μέσω κάποιου που έγινε καταραμένος, το να καθιστάμεθα δίκαιοι μέσω ενός που καταδικάστηκε, θεωρήθηκε μια καθαρή ανοησία.
Και όμως, μέσα σ’ αυτό το πνεύμα της εποχής εκείνης, ο απόστολος Παύλος και τολμά και διακηρύττει στο Γαλάτας 6:14, «Σε μένα, όμως, μη γένοιτο να καυχώμαι παρά μονάχα στον σταυρό τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού, διαμέσου τού οποίου ο κόσμος σταυρώθηκε ως προς εμένα και εγώ ως προς τον κόσμο.» Μακάρι αυτή η ομολογία να είναι και δική μας.
Και λέει ο Πέτρος στους Ιουδαίους που βρίσκονταν στην Ιερουσαλήμ για την γιορτή της Πεντηκοστής, ότι ο Θεός γνώριζε εκ των προτέρων πως οι θρησκευτικοί ηγέτες τών Ιουδαίων θα καταδίκαζαν τον Ιησού σε θάνατο. Ο Ιησούς, από την δική Του πλευρά, θα άφηνε τον εαυτό Του στα χέρια τους όπως ένα πρόβατο που το οδηγούν για σφάξιμο ή ένα αρνί που το παίρνουν να το κουρέψουν (Πράξεις 8:32). Και καθώς ο Ιησούς θα βρισκόταν στον σταυρό, ο Θεός θα Τον φόρτωνε με τις αμαρτίες τής ανθρωπότητας. Ο Πέτρος (Α’ Πέτρου 2:22-24) το περιγράφει με σαφήνεια:
22 Αυτός, αμαρτία δεν έκανε κι ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα του. 23 Αυτός, όταν τον χλεύαζαν δεν απαντούσε με χλευασμούς κι όταν έπασχε δεν απειλούσε αλλά εμπιστευόταν στον δίκαιο Κριτή. 24 Αυτός, φορτώθηκε ο ίδιος στο σώμα του τις δικές μας αμαρτίες πάνω στο σταυρό, έτσι που να απαλλαχτούμε ριζικά από τις αμαρτίες και να ζήσουμε για τη δικαιοσύνη. Χάρη σ’ εκείνου την πληγή γιατρευτήκατε εσείς.
Ο «δίκαιος Κριτής», φυσικά, δεν ήταν ούτε ο Πιλάτος ούτε το ιουδαϊκό Συνέδριο· ήταν ο Θεός.
Και τι έγινε ενώ ήταν φορτωμένος με τις αμαρτίες μας; Ο Παύλος γράφει στην Β΄ Κορινθίους 5:21: εκείνον που δεν γνώρισε αμαρτία, τον έκανε αμαρτία για χάρη μας, με σκοπό να γίνουμε εμείς καρπός της δικαιοσύνης του Θεού χάρη σ’ αυτόν. Ο Ιωάννης θα γράψει (Α΄ Ιωάννου 4:10): Η αξία της αγάπης βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν είμαστε εμείς που αγαπήσαμε τον Θεό, αλλά ότι αυτός αγάπησε εμάς και απέστειλε τον Γιο του ως εξιλαστήριο μέσο για τις αμαρτίες μας. Στο 2:22 ο Ιωάννης λέει: αὐτὸς ἱλασμός ἐστιν περὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν.
Τι ήταν ο ιλασμός; Στο Λευιτικό 23 (23-27) ο Θεός καθιερώνει την ημέρα του εξιλασμού για τον λαό Ισραήλ, κατά την οποία ο αρχιερέας εισέρχεται στα Άγια τών Αγίων και προσφέρει ολοκαύτωμα υπέρ του λαού κάνοντας εξιλέωση των αμαρτιών του. Οι Ισραηλίτες έπρεπε να ταπεινωθούν ενώπιον τού Θεού. Αν δεν το έκαναν, τους περίμενε εξολοθρεμός.
Η προς Εβραίους επιστολή εξηγεί λεπτομερώς την σημασία των λευιτικών διατάξεων και τελετών και συγκρίνει την Παλαιά με την Καινή Διαθήκη.
Εβραίους 2:16-17: δεν βοηθάει αγγέλους, αλλά απογόνους του Αβραάμ βοηθάει. 17 Συνεπώς, όφειλε σε όλα να ομοιωθεί με τους αδελφούς του, για να γίνει ελεήμονας και πιστός αρχιερέας στα πράγματα που αφορούν τον Θεό, με σκοπό να εξιλεώνει τις αμαρτίες του λαού.
Εβραίους 7:25-27: δύναται και να σώζει παντελώς εκείνους που προσέρχονται μέσω αυτού στον Θεό, πάντοτε ζώντας, για να μεσιτεύει υπέρ αυτών. 26 Γιατί, πράγματι, τέτοιος αρχιερέας μας έπρεπε: όσιος, άκακος, αμόλυντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς και που να πήγε ψηλότερα από τους ουρανούς. 27 Ο οποίος δεν έχει ανάγκη κάθε ημέρα, όπως ακριβώς οι αρχιερείς, να προσφέρει θυσίες, πρώτα για τις δικές του αμαρτίες και έπειτα για τις αμαρτίες του λαού· γιατί αυτό το έκανε μια φορά για πάντα, όταν πρόσφερε τον εαυτό του.
Αυτή λοιπόν ήταν η ορισμένη προ καταβολής κόσμου βουλή τού Θεού στην οποία ο Πέτρος αναφέρθηκε την ημέρα της Πεντηκοστής. Ενώ οι ηγέτες τού λαού Ισραήλ κατηγορούσαν ψευδώς τον Ιησού και τον παρέδιδαν στον θάνατο, ο Θεός-Πατέρας θα Του καταλόγιζε τις αμαρτίες τής ανθρωπότητας, και Αυτός (ο Ιησούς) θα γινόταν το εξιλαστήριο θύμα τής θυσίας. Με την δική Του θυσία, ο Θεός-Πατέρας μπορούσε τώρα να σώζει κάθε αμαρτωλό άνθρωπο που με μετάνοια και πίστη θα Τον πλησίαζε για σωτηρία.
Σωτηρία από τι; Από τον Διάβολο, από την αιώνια κόλαση, από την αμαρτία ως δύναμη και ροπή, από το αμαρτωλό σύστημα τού κόσμου αλλά και από τον αμαρτωλό εαυτό μας.
Και τα ευαγγέλια περιέχουν πολλές αφηγήσεις ανθρώπων που ο Χριστός ξεκίνησε να τους σώζει από όλα τα παραπάνω. Λέω «ξεκίνησε» διότι αφενός ακόμη δεν είχε προσφέρει θυσία τον εαυτό Του πάνω στον σταυρό και αφετέρου δεν γνωρίζουμε αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι έμειναν πιστοί και αφοσιωμένοι στον Χριστό σε όλη τους την ζωή. Για παράδειγμα, έσωσε τον αρχιτελώνη Ζακχαίο, τόσο μισητό μεταξύ τών Ιουδαίων. Έσωσε την γυναίκα εκείνη που πήγε και άλειψε τα πόδια Του με πολύτιμο μύρο και τα σκούπισε με τις τρίχες του κεφαλιού της. Έσωσε τον δαιμονισμένο στην χώρα των Γερασηνών που ζούσε σαν άγριο θηρίο. Έσωσε τον ληστή επάνω στον σταυρό. Έσωσε κατόπιν εξ Ουρανού τον Σαύλο, τον διώκτη τής Εκκλησίας. Έσωσε τότε και μέσα στους αιώνες αναρίθμητους αμαρτωλούς ανθρώπους. Έσωσε κι εμάς, αν Τον πλησιάσαμε με ειλικρινή μετάνοια και πίστη.
Η σωτηρία του Χριστού κι εμείς
Και στο σημείο αυτό ερχόμαστε στην δική μας προσωπική ζωή και τοποθέτηση ενώπιον τού Λυτρωτή και Κυρίου Ιησού Χριστού. Μπορώ και μπορείς να πεις, ο Χριστός είναι ο Σωτήρας μου, ο Κύριός μου και ο Θεός μου; Αλλά να το πούμε και να είναι αλήθεια!
Και ρωτάς, πώς γίνεται να το πω ώστε να είναι αλήθεια και να μην απατώ τον εαυτό μου; Γίνεται μέσω της αναγέννησης που πραγματοποιεί το Άγιο Πνεύμα μέσα στην ψυχή μας. Ο Παύλος έχει γράψει στο Ρωμαίους 5:5 ότι «η αγάπη τού Θεού είναι ξεχυμένη μέσα στις καρδιές μας διαμέσου τού Αγίου Πνεύματος, που δόθηκε σε μας». Πώς έγινε και ξεχύθηκε η αγάπη τού Θεού μέσα μας δια του Πνεύματος; Από την πλευρά τού Θεού έγινε καθώς ο Χριστός, ο Υιός τού Θεού έγινε άνθρωπος, έζησε μια άγια ζωή και ευαρέστησε απολύτως τον Θεό-Πατέρα, έμαθε ως άνθρωπος την υπακοή και κατέστη κατάλληλος να καταβάλλει τα λύτρα τής σωτηρίας μας. Τα λύτρα ήταν να δώσει την ζωή Του υπέρ ημών. Πρόσφερε το άγιο σώμα Του και το άγιο αίμα Του. Αυτή, λοιπόν, η ευάρεστη θυσία άνοιξε τον δρόμο για να μπορεί το Άγιο Πνεύμα να έρχεται να κατοικεί στην καρδιά εκείνου του ανθρώπου, που το αίμα τού Χριστού την καθάρισε. Δεν μπορεί το Άγιο Πνεύμα να κατοικήσει στην αμαρτωλή καρδιά. Κι εδώ είναι το μέρος το δικό μας. Αν δεν αναγνωρίσουμε και δεν ομολογήσουμε την αμαρτωλή μας ζωή, το αίμα τού Χριστού δεν καθαρίζει την καρδιά μας και το Άγιο Πνεύμα δεν έρχεται να κατοικήσει μέσα μας. Το Άγιο Πνεύμα ξεχύνεται σ’ εκείνη την καρδιά που το αίμα του Κυρίου Ιησού Χριστού έχει ήδη καθαρίσει. Και αυτό γίνεται όταν ένας άνθρωπος μετανοεί ειλικρινά και εμπιστεύεται τον Χριστό ως Σωτήρα Του. Προσοχή εδώ. Ποιος είναι αυτός που αξιολογεί την μετάνοια και την πίστη τού ανθρώπου αν είναι ειλικρινείς; Ο Θεός. Μπορεί κάποιος να προσευχηθεί κάποια προσευχή μετάνοιας ή πίστης αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οπωσδήποτε η προσευχή του εισακούεται. Αν ο Θεός που γνωρίζει την καρδιά μας δεν βλέπει μετάνοια, δεν σώζει τον άνθρωπο αυτόν και ας έκανε κάποια προσευχή. Υπάρχουν άνθρωποι μέσα στις χριστιανικές εκκλησίες που δεν είναι γνήσιοι χριστιανοί. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι χριστιανοί. Είναι άνθρωποι εξοικειωμένοι με την εκκλησία και την ζωή της αλλά ζουν μια διπλή ζωή. Εδώ μέσα, δείχνουν πιστοί. Έξω, στο σπίτι με την οικογένεια, στον χώρο τής εργασίας ή με παρέα έξω στον κόσμο είναι διαφορετικοί. Δεν επιδιώκουν να ομολογούν τον Χριστό. Δεν τους καίει να ευαγγελίζονται ανθρώπους. Εδώ, σ’ αυτόν τον χώρο όλα φαίνονται καλά. Όταν βρίσκονται μέσα στον κόσμο η ζωή τους είναι διαφορετική.
Μπορεί κάποιος ή κάποιοι από εμάς να είμαστε τέτοιοι άνθρωποι; Ναι, μπορεί. Πάρα πολλοί άνθρωποι άκουσαν τον Χριστό, μίλησαν μαζί Του, ευεργετήθηκαν από Αυτόν με κάποιον τρόπο αλλά δεν σώθηκε η ψυχή τους. Γιατί; Διότι δεν υπήρξε ειλικρινής μετάνοια και καταδίκη τής αμαρτίας τους. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Και γρήγορα ή αργά, αυτό αρχίζει να φαίνεται στην πορεία της εκκλησίας. Η αγάπη ξεθωριάζει, η πιστότητα στην διακονία και σε πνευματικές δεσμεύσεις ολοένα και χαλαρώνει, η υπακοή στις εντολές του Θεού εξανεμίζεται. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ο πρώτος λόγος μπορεί να είναι αυτό που μόλις είπαμε. Κάποιοι ποτέ δεν αναγεννήθηκαν. Ποτέ δεν ξεχύθηκε αυτό το υπέροχο και μοναδικό ποτάμι τής αγάπης του Θεού μέσα τους.
Υπάρχει όμως και ένας δεύτερος λόγος γι’ αυτούς που πραγματικά έχουν αναγεννηθεί. Είναι η πνευματική στασιμότητα. Είναι η διαρκής απροσεξία και επιπολαιότητα στα πράγματα του Θεού. Είναι οι δυσκολίες και οι θλίψεις της χριστιανικής ζωής. Είναι κάποια διάψευση προσδοκιών και κάποια απογοήτευση που αν δεν αντιμετωπιστεί σωστά οδηγεί σε οπισθοχώρηση και απιστία. Μπορεί ένας πιστός του Χριστού να κάνει πίσω και να σταματήσει να είναι πιστός; Βεβαίως και μπορεί.
Το φαινόμενο «χριστιανών» μη αναγεννημένων και το φαινόμενο χριστιανών που βρίσκονται σε πνευματική εκτροπή είναι πραγματικά και πρέπει να μας προβληματίζουν ως εκκλησία τού Χριστού. Και στις δύο περιπτώσεις φαίνεται πως ο κοινός παρονομαστής είναι η αμαρτωλή ψυχική ζωή. Δεν κυριαρχεί η ζωή τού Αγίου Πνεύματος αλλά ο δικός μας ψυχικός κόσμος, ο οποίος τι άλλο είναι παρά αμαρτωλός, χωρίς με αυτό να εννοώ πως είναι ό,τι χειρότερο υπάρχει. Απλά, δεν είναι αυτό που το Άγιο Πνεύμα θέλει, διδάσκει, συστήνει και εμπνέει. Είναι κάποιες δικές μας «καλές» ιδέες, είναι μέσα όλοι οι ανθρώπινοι φόβοι μας που θα είναι για πάντα εκεί, είναι η έντονη επιθυμία μας να περνάμε καλά, να τα έχουμε καλά με όλους, να μην συγκρουστούμε με το πνεύμα της εποχής που μιλάει για ανοχή και συμπερίληψη, ενώ ταυτόχρονα έχουμε βγάλει στο περιθώριο την ανάγκη να μείνουμε στην αλήθεια τού ευαγγελίου, να υποστούμε τον διωγμό αν και όταν χρειαστεί, να ζήσουμε την αλήθεια, να την ομολογήσουμε και να την υπερασπιστούμε έως θανάτου.
Η Γραφή διδάσκει ότι ο Χριστός πρόσφερε τον εαυτό Του ευάρεστη θυσία στον Θεό δια του αιωνίου πνεύματος. Κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο καλούμαστε και εμείς δια του Αγίου Πνεύματος να σταυρώνουμε τον αμαρτωλό εαυτό μας, να αποδεχόμαστε τις θλίψεις και τους διωγμούς που προκύπτουν επειδή ακολουθούμε τον Χριστό, και Τον υπηρετούμε και Τον υπακούμε. Ο Χριστός το έκανε ξεκάθαρο, πως όποιος άνθρωπος Τον ακολουθεί έχει να πληρώσει ένα τίμημα. Όταν ο Κώστας Μεταλληνός, ο άνθρωπος που ο Θεός χρησιμοποίησε στο πνευματικό κίνημα των Ελεύθερων Ευαγγελικών Εκκλησιών, αντιμετώπισε ποικίλα πειράγματα και λοιδορίες στον εργασιακό του χώρο, αντιλήφθηκε ότι κάποια στιγμή πρέπει να απαντήσει με επίσημο και δημόσιο τρόπο, και έγραψε μια επιστολή προς τον Γενικό Διευθυντή του Δημοσίου Λογιστικού (εργαζόταν στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους) και τελείωσε την επιστολή του με τα εξής λόγια:
Δόξα όμως εις τον Θεόν ότι υπάρχουν και άνθρωποι με αγνόν και θείον ιδεώδες Χριστού δια το οποίον καυχώμεθα καὶ είμεθα έτοιμοι όχι μόνον από τον υπαλληλικόν μισθόν µας να προσφέρωμεν αλλά και την ζωήν μας εν ανάγκη να θυσιάσωµεν χάριν Αυτού.
Και σχολιάζει ο συγγραφέας Γεράσιμος Ζερβόπουλος: Απὸ τότε οι αντίπαλοι δεν ξανακτύπησαν. Ο Μεταλληνὸς απολογήθηκε επίτηδες ώστε να μάθουν εχθροί και φίλοι ότι δεν άλλαζε τον Ιησού Χριστό όχι μονάχα με την προσωπική του υπόληψιν ή με την υπαλληλική του σταδιοδρομία, αλλά ούτε και με αυτήν την ζωή του. Εκ φύσεως άνθρωπος ήσυχος και πράος αργούσε να δίνη δημοσία επιδεικτικές ομολογίες, σχετικά με την πίστιν του, το άτομό του και το έργο του. Όσες φορές όμως οι αντίπαλοί του τον επίεζαν, πηδούσε έξω από το χαράκωμά του κι ορμούσε με την σημαία τού Χριστού ψηλά, χωρίς να λογαριάζη τις συνέπειες.
Ναι, ο Μεταλληνός είχε πάρει την απόφαση να πληρώσει το τίμημα τής μαθητείας στον Χριστό. Εμείς;
Ο Ιησούς, Χριστός και Κύριος
Πράξεις 2:36: Ας ξέρει, λοιπόν, ο Ισραήλ με βεβαιότητα, ότι, ο Θεός έκανε Κύριο και Χριστό, τούτον τον Ιησού, τον οποίο εσείς σταυρώσατε.
Το εδάφιο δείχνει να λέει ότι ο Θεός έκανε τον Ιησού «Κύριο και Χριστό» μετά την σταύρωσή Του. Μα δεν ήταν Κύριος και Χριστός από την αρχή; Δεν είχε πει ο άγγελος στους βοσκούς πως «σήμερα γεννήθηκε σε σας στην πόλη του Δαβίδ Σωτήρας, που είναι Χριστός Κύριος» (Λουκάς 2:11); Τότε, γιατί το λέει αυτό ο Πέτρος;
Ο Πέτρος δείχνει στους ακροατές του την μεγάλη αντίθεση μεταξύ τής ανθρώπινης απόρριψης τού προσώπου τού Ιησού και της πλήρους και θείας επιδοκιμασίας του Ουράνιου Πατέρα. Γράφει ο Μάρκος (14:61-64): «Ο αρχιερέας τον ρωτούσε ξανά, λέγοντάς του: Είσαι εσύ ο Χριστός, ο Υιός τού Ευλογητού; 62 Και ο Ιησούς είπε: Εγώ είμαι· και θα δείτε τον Υιό τού ανθρώπου να κάθεται στα δεξιά τής δύναμης, και να έρχεται μαζί με τα σύννεφα του ουρανού. 63 Και ο αρχιερέας, ξεσχίζοντας τα ιμάτιά του, λέει: Τι ανάγκη έχουμε πλέον από μάρτυρες; 64 Ακούσατε τη βλασφημία· τι σας φαίνεται; Και εκείνοι όλοι τον κατέκριναν, ότι είναι ένοχος θανάτου.» Ενώ λοιπόν το ιουδαϊκό Συνέδριο Τον θεώρησε ψεύτη και βλάσφημο, και τον καταδίκασε σε θάνατο, ο Θεός-Πατέρας τον θεώρησε αληθή και Τον ανέστησε από τους νεκρούς. Και όταν αναλήφθηκε στους Ουρανούς Τον κάθισε στα δεξιά Του, όπως ακριβώς το είχε πει ο Χριστός ενώπιον τού Συνεδρίου. Έτσι, η μεσσιανικότητά Του, η οποία αρχικά διακηρύχτηκε από τον Ουράνιο Πατέρα με φωνή που όλοι άκουσαν κατά την βάπτισή Του, τώρα επιβεβαιώθηκε κι επισφραγίστηκε οριστικά, πάλι από τον Ουράνιο Πατέρα με την ανάστασή Του από τους νεκρούς. Μπορούμε να πούμε πως η ανάστασή Του από τους νεκρούς ήταν η απόδειξη πως ο Ιησούς ο Ναζωραίος ήταν ο Χριστός αλλά και Κύριος. Αυτήν την ίδια αλήθεια ο Παύλος στο Ρωμαίους 1:4 την λέει ως εξής: «ο οποίος με την ανάστασή του από τους νεκρούς αποδείχτηκε δυναμικά, χάρη στο Πνεύμα τής αγιοσύνης, πως είναι ο Γιος του Θεού. Δηλαδή ο Ιησούς Χριστός ο Κύριός μας». Ο αναστημένος Ιησούς που βρίσκεται στα δεξιά του Πατέρα είναι ο δοξασμένος Γιος του Θεού, Χριστός αλλά και Κύριος. Ο Παύλος γράφει στο Ρωμαίους 10:9, «ὅτι ἐὰν ὁμολογήσῃς ἐν τῷ στόματί σου κύριον Ἰησοῦν καὶ πιστεύσῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου ὅτι ὁ θεὸς αὐτὸν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν, σωθήσῃ». Για τους Ιουδαίους υπήρχε ένα, μόνον, όνομα που ήταν πάνω από κάθε άλλο όνομα. Ήταν το όνομα Ιεχωβά ή Γιαχβέ ή όπως αλλιώς προφερόταν σωστά το όνομα του Θεού στην εβραϊκή γλώσσα. Αυτό το όνομα, η μετάφραση των Εβδομήκοντα το αποδίδει στην ελληνική γλώσσα ως Κύριος.
Ησαΐας 45:22-23: 22 Ρίξτε το βλέμμα σας σε μένα, και σωθείτε, όλα τα πέρατα της γης· επειδή, εγώ είμαι ο Θεός, και δεν υπάρχει άλλος. 23 Ορκίστηκα στον εαυτό μου· ο λόγος βγήκε από το στόμα μου με δικαιοσύνη, και δεν θα επιστρέψει, ότι: Κάθε γόνατο θα λυγίσει σε μένα, κάθε γλώσσα θα ορκίζεται σε μένα.
Και στην Καινή Διαθήκη, ο Παύλος γράφει στην προς Φιλιππησίους επιστολή (2:8-11): ταπείνωσε τον εαυτό του, γινόμενος υπάκουος μέχρι θανάτου, θανάτου μάλιστα σταυρού. 9 Γι’ αυτό, και ο Θεός τον υπερύψωσε, και του χάρισε όνομα, που είναι το όνομα πάνω από κάθε άλλο· 10 ώστε στο όνομα του Ιησού να λυγίσει κάθε γόνατο επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων· 11 και κάθε γλώσσα να ομολογήσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, σε δόξα τού Πατέρα Θεού.
Η Παλαιά Διαθήκη λέει ότι κάθε γόνατο θα γονατίσει ενώπιον του Θεού (δηλαδή του Ιεχωβά) και στην Καινή Διαθήκη λέει ότι κάθε γόνατο επουρανίων, επιγείων και καταχθονίων θα γονατίσει ενώπιον στο όνομα του Ιησού και κάθε γλώσσα θα ομολογήσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, δηλαδή ό,τι ακριβώς ήταν ο Θεός Ιεχωβά στην Παλαιά Διαθήκη.
Αλλά δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο ότι όλη αυτή η δόξα τού Γιου τού Θεού αποτελεί την επιβράβευση τού Θεού-Πατέρα προς τον Γιο Του επειδή ταπείνωσε τον εαυτό Του έως σταυρικού θανάτου προκειμένου να πραγματοποιήσει την λύτρωσή μας.
Θα σωθούμε με την ζωή Του
Ρωμαίους 5:10: Γιατί αν, όταν ήμασταν εχθροί, συμφιλιωθήκαμε με τον Θεό μέσω του θανάτου του Υιού του, πολύ περισσότερο, αφού συμφιλιωθήκαμε, θα σωθούμε με την ζωή του.
Τι κατόρθωσε και πρόσφερε ο σταυρωμένος Ιησούς; Πρόσφερε γεμάτος αγάπη το σώμα Του και το αίμα Του ως τα λύτρα της σωτηρίας μας. Πραγματοποίησε τον εξιλασμό των αμαρτιών μας. Η δίκαιη θεία οργή ξέσπασε πάνω στον Χριστό. Η λυτρωτική θυσία Του προσφέρει άφεση αμαρτιών, δικαίωση και συμφιλίωση.
Τι προσφέρει τώρα ο αναστημένος και ένδοξος Κύριος;
Ξέχυσε το Άγιο Πνεύμα στην Εκκλησία Του.
Πράξεις 2:33: Αφού λοιπόν με το δεξί χέρι τού Θεού υψώθηκε και έλαβε από τον Πατέρα την υπόσχεση τού Πνεύματος τού Αγίου, εξέχυσε αυτό που εσείς και βλέπετε και ακούτε.
Ενεργεί σημεία και τεράστια, όπως η θεραπεία ενός παράλυτου.
Πράξεις 4:9-12: 9 Αν εμείς σήμερα ανακρινόμαστε για ευεργεσία σε άνθρωπο ασθενή, με ποιον αυτός έχει σωθεί, 10 γνωστό ας είναι σε όλους εσάς και σε όλο τον λαό Ισραήλ ότι μέσω τού ονόματος τού Ιησού Χριστού τού Ναζωραίου που εσείς σταυρώσατε, τον οποίο ο Θεός έγειρε από τους νεκρούς, μέσω τούτου αυτός έχει σταθεί μπροστά σας υγιής. 11 Αυτός είναι ο λίθος που εξουθενώθηκε από εσάς τους οικοδόμους, ο οποίος έγινε ακρογωνιαίος. 12 Και δεν υπάρχει σε κανέναν άλλον η σωτηρία, γιατί ούτε υπάρχει άλλο όνομα κάτω από τον ουρανό, που να έχει δοθεί στους ανθρώπους, με το οποίο πρέπει εμείς να σωθούμε».
Η σωτηρία, είτε αφορά την σωτηρία της ψυχής, είτε την σωτηρία του σώματος (όπως εδώ) γίνεται δια του ονόματος τού Ιησού Χριστού, που τώρα είναι ζωντανός και μάλιστα βρίσκεται στα δεξιά τού Θεού-Πατέρα. Δεν χρησιμοποιούν οι απόστολοι το όνομα ενός νεκρού. Ο Θεός συνεργεί με τον ένδοξο Υιό Του και το Άγιο Πνεύμα και άνθρωποι σώζονται.
Η δυναμική αποκάλυψη του ένδοξου Κυρίου στον διώκτη Σαύλο.
Του φανερώθηκε ενώ πορευόταν προς την Δαμασκό για να κακοποιήσει χριστιανούς: Πράξεις 9:3-5: 3 Ενώ λοιπόν πορευόταν, πλησίαζε τη Δαμασκό και ξαφνικά άστραψε γύρω του φως από τον ουρανό 4 και, αφού έπεσε στη γη, άκουσε φωνή να του λέει: «Σαούλ, Σαούλ, τι με καταδιώκεις;» 5 Αυτός είπε τότε: «Ποιος είσαι, Κύριε;» Εκείνος απάντησε: «Εγώ είμαι ο Ιησούς που εσύ καταδιώκεις».
Γνωρίζουμε την τεράστια σημασία αυτού του γεγονότος. Ο διώκτης Σαούλ μεταμορφώθηκε στον απόστολο τών εθνών Παύλο, ο οποίος έγινε κυριολεκτικά ζωντανή θυσία υπέρ του Χριστού και του ευαγγελίου Του. Ο αναστημένος και ένδοξος Χριστός αποκαλύπτεται σε όποιον Εκείνος θέλει σώζοντας ανθρώπους αλλά και αποστέλλοντας πιστούς Του που είναι πρόθυμοι να δώσουν τα πάντα σ’ Αυτόν για την εξάπλωση τής Βασιλείας Του.
Ο αναστημένος και ένδοξος Κύριος είναι η Κεφαλή της Εκκλησίας Του, και ως Κεφαλή δίνει χαρίσματα στους πιστούς, οδηγεί την διακονία τού ευαγγελίου και ενισχύει τους υπηρέτες Του. Ένα μόνο παράδειγμα θα αναφέρω.
Πράξεις 18:9-10: 9 Είπε τότε ο Κύριος τη νύχτα με όραμα στον Παύλο: «Μη φοβάσαι, αλλά μίλα και μη σωπάσεις, 10 γιατί εγώ είμαι μαζί σου και κανείς δεν θα σου επιτεθεί, για να σε κακοποιήσει, γιατί έχω πολύ λαό στην πόλη αυτήν.»
Ο απόστολος Παύλος είχε πολλές αποκαλύψεις από τον Κύριο Ιησού Χριστό στην πορεία της ζωής του και της διακονίας του, και γι’ αυτόν τον λόγο τού δόθηκε ένας σκόλοπας (αγκάθι) για να μην τον καταστρέψει πνευματικά η υπερηφάνεια.
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο της ποιμαντικής φροντίδας τού αναστημένου Χριστού για την Εκκλησία Του, δόθηκε η συγκεκριμένη Αποκάλυψη προς τις επτά εκκλησίες τής Ασίας μέσω του αποστόλου Ιωάννη. Ας θυμηθούμε πώς ξεκινάει το βιβλίο της Αποκάλυψης (1:1):
Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, που του την έδωσε ο Θεός, για να δείξει στους δούλους του εκείνα που είναι ανάγκη να γίνουν πολύ γρήγορα. Κι αυτός την γνωστοποίησε στέλνοντας τον άγγελό του στον δούλο του τον Ιωάννη.
Ο ένδοξος Χριστός μεσιτεύει υπέρ των πιστών.
Ρωμαίους 8:33-34:33 Ποιος θα κατηγορήσει τους εκλεκτούς του Θεού; Ο Θεός είναι αυτός που μας δικαιώνει. 34 Συνεπώς, ποιος είναι αυτός που μας κατακρίνει; Εκείνος που πέθανε και μάλιστα αναστήθηκε είναι ο ίδιος ο Χριστός, ο οποίος και είναι στα δεξιά του Θεού, ο οποίος και μεσιτεύει για μας.
Ο Χριστός είναι Αυτός που μας υπερασπίζεται ενώπιον τού Πατέρα αλλά και έναντι του Σατανά. Αν ο Χριστός είπε στον Πέτρο ενόσω ήταν εδώ στην γη, «Σίμωνα, Σίμωνα, ιδού, ο Σατανάς απαίτησε για τον εαυτό του εσάς, για να σας κοσκινίσει όπως το σιτάρι. 32 Εγώ όμως δεήθηκα για σένα, για να μην εκλείψει η πίστη σου.» (Λουκάς 22:31), είναι βέβαιο ότι τώρα που το έργο της σταυρικής λύτρωσης έχει τελειώσει, η μεσιτεία Του υπέρ των πιστών είναι πλήρης.
Ο αναστημένος Χριστός είναι Σωτήρας αλλά και Κριτής.
Ας προσέξουμε κάτι. Μόλις είδαμε μερικά στοιχεία από την ένδοξη φροντίδα τού ζωντανού και ένδοξου Κυρίου μας. Όσο ο Χριστός ήταν εδώ στην γη δεν άσκησε κρίση (με την έννοια τής τιμωρίας) πάνω στους ανθρώπους. Δεν ήρθε για να κρίνει αλλά για να σώσει. Ως ένδοξος Κύριος, όμως, έκρινε με σωματικό θάνατο τον Ανανία και την Σαπφείρα. Έκρινε τους Κορίνθιους πιστούς που συστηματικά επέμεναν στην εκτροπή τους περί το Δείπνο τού Κυρίου. Ήταν έτοιμος να επέμβει με κρίση στις εκκλησίες της Αποκάλυψης που επέμεναν στην ασέβεια και την απείθεια. Επρόκειτο για μερική κρίση που είχε σκοπό να αφυπνίσει πιστούς και να τους προστατέψει από την πλήρη εκτροπή και την αιώνια καταδίκη.
Και βέβαια δεν είναι μόνον αυτό το έργο τού αναστημένου και ένδοξου Κυρίου μας Ιησού Χριστού υπέρ της Εκκλησίας Του.
Ας ενώσουμε την καρδιά μας και την φωνή μας με αυτήν του μεγάλου πλήθους των λατρευτών του Θεού που λένε: «Άξιο είναι το Αρνίο το σφαγμένο να λάβει τη δύναμη και τον πλούτο και τη σοφία και την ισχύ και την τιμή και τη δόξα και την ευλογία». 13 Και κάθε κτίσμα που είναι στον ουρανό και πάνω στη γη και κάτω από τη γη και πάνω στη θάλασσα και όσα είναι μέσα σ’ αυτά, όλα τα άκουσα να λένε: «Σ’ αυτόν που κάθεται πάνω στο θρόνο και στο Αρνίο ας είναι η ευλογία και η τιμή και η δόξα και το κράτος στους αιώνες των αιώνων» (Αποκάλυψις 5:12-13).
Δημήτρης Γαντές
Πρεσβύτερος-ποιμένας